منوچهر خدایی
مسئول اجرایی سازمان معلمان ایران
منوچهر خدایی
مسئول اجرایی سازمان معلمان ایران
تهران و چند شهر بزرگ کشورمان در اواخر دی ماه سال 1380 شاهد اقدامات اعتراضی معلمان بود. علت اصلی اعتراضات نارضایتی شغلی معلمان و مخرج مشترک این نارضایتی، پایین بودن میزان درآمد و توقع بهبود امور معیشتی بود.
برای فهم بهتر قضیه باید کمی به عقب برگردیم. در سالهای دهه شصت با وجود مشکلات اقتصادی، چون شکاف طبقاتی در جامعه کمتر بود. و سیاست های مردم گرایانه دولت همچون توزیع کالاهای اساسی و اعطای زمین و وام به کارمندان و کارگران فاقد مسکن از گسترش نابرابری های اقتصادی جلوگیری می کرد. معلمان نیز در این دوره با تأثیر پذیری از فضای عمومی جامعه، که ارزش های فرهنگی آن پر رنگ تر بود، در تعامل سازنده با دولت به سر می بردند و تفاهم بین آنها حکمفرما بود. آنها برای نشان دادن این تفاهم در صف اول جهاد سازندگی و جنگ تحمیلی مشارکت داشتند. شاید به همین دلیل بود که سالها بعد و در بحبوحه اعتراضات، از سوی برخی اصحاب مطبوعات صفت وفاداران انقلاب به خود گرفتند.
با پایان جنگ و آغاز سیاست های تعدیل اقتصادی، ارزش های حاکم بر جامعه تغییر پیدا کرد و مناسبات مادی و سرمایه داری بیش از پیش در کشور حاکم شد. هرچه زمان گذشت تفاوت میان درآمدها و هزینه های معلمان نیز بیشتر و بیشتر شد. تا جایی که این احساس به آنها دست داد، که مطالبات اقتصادی شان مورد بی مهری و کم توجهی مسئولان قرار گرفته و به انتظارات آنها پاسخ مناسب داده نمی شود.
در سال 1380 فضای سیاسی برای فعالیت های سیاسی –اجتماعی مساعدتر شد و تشکل ها و نهادهای صنفی –مدنی انتقال دهنده صدای نارضایی معلمان به طور موثر وارد عمل شدند. درست در همین سال بود که سازمان معلمان به عنوان طلیعه دار حرکت های صنفی-مدنی معلمان در راستای تعقیب منافع و مطالبات اقتصادی آنان، اولین تجمع بزرگ خود را در25دی ماه 1380در حیاط تربیت معلم شهید باهنر برگزار نمود. این حرکت نمادین به عنوان گام اول در سامان دادن به خواسته های معیشتی و مطالبات اقتصادی فرهنگیان کشور بود.
معلمان در این دوره در جستجوی کانال هایی مطمئن برای پی گیری مطالبات خویش بودند، و سازمان معلمان نخستین تشکل بود که با درک درست از نیازها و خواسته های معلمان به کمک آنها شتافت و با راه اندازی یک تجمع قانونی افق تازه ای در پویش صنفی-اجتماعی فرهنگیان این مرز و بوم گشود. توده های انبوه معلمان، دعوت سازمان معلمان را اجابت و در این گردهمایی شرکت نمودند، که تا آن زمان بی سابقه یا کم سابقه بود. آنها نوشته ها و پلاکاردهایی در دست داشتند که بیانگر خواسته ها در دو محور عمده می شد:
برای فهم بهتر قضیه باید کمی به عقب برگردیم. در سالهای دهه شصت با وجود مشکلات اقتصادی، چون شکاف طبقاتی در جامعه کمتر بود. و سیاست های مردم گرایانه دولت همچون توزیع کالاهای اساسی و اعطای زمین و وام به کارمندان و کارگران فاقد مسکن از گسترش نابرابری های اقتصادی جلوگیری می کرد. معلمان نیز در این دوره با تأثیر پذیری از فضای عمومی جامعه، که ارزش های فرهنگی آن پر رنگ تر بود، در تعامل سازنده با دولت به سر می بردند و تفاهم بین آنها حکمفرما بود. آنها برای نشان دادن این تفاهم در صف اول جهاد سازندگی و جنگ تحمیلی مشارکت داشتند. شاید به همین دلیل بود که سالها بعد و در بحبوحه اعتراضات، از سوی برخی اصحاب مطبوعات صفت وفاداران انقلاب به خود گرفتند.
با پایان جنگ و آغاز سیاست های تعدیل اقتصادی، ارزش های حاکم بر جامعه تغییر پیدا کرد و مناسبات مادی و سرمایه داری بیش از پیش در کشور حاکم شد. هرچه زمان گذشت تفاوت میان درآمدها و هزینه های معلمان نیز بیشتر و بیشتر شد. تا جایی که این احساس به آنها دست داد، که مطالبات اقتصادی شان مورد بی مهری و کم توجهی مسئولان قرار گرفته و به انتظارات آنها پاسخ مناسب داده نمی شود.
در سال 1380 فضای سیاسی برای فعالیت های سیاسی –اجتماعی مساعدتر شد و تشکل ها و نهادهای صنفی –مدنی انتقال دهنده صدای نارضایی معلمان به طور موثر وارد عمل شدند. درست در همین سال بود که سازمان معلمان به عنوان طلیعه دار حرکت های صنفی-مدنی معلمان در راستای تعقیب منافع و مطالبات اقتصادی آنان، اولین تجمع بزرگ خود را در25دی ماه 1380در حیاط تربیت معلم شهید باهنر برگزار نمود. این حرکت نمادین به عنوان گام اول در سامان دادن به خواسته های معیشتی و مطالبات اقتصادی فرهنگیان کشور بود.
معلمان در این دوره در جستجوی کانال هایی مطمئن برای پی گیری مطالبات خویش بودند، و سازمان معلمان نخستین تشکل بود که با درک درست از نیازها و خواسته های معلمان به کمک آنها شتافت و با راه اندازی یک تجمع قانونی افق تازه ای در پویش صنفی-اجتماعی فرهنگیان این مرز و بوم گشود. توده های انبوه معلمان، دعوت سازمان معلمان را اجابت و در این گردهمایی شرکت نمودند، که تا آن زمان بی سابقه یا کم سابقه بود. آنها نوشته ها و پلاکاردهایی در دست داشتند که بیانگر خواسته ها در دو محور عمده می شد:
1-مطالبات اقتصادی-معیشتی
2-ضرورت اصلاحات در آموزش و پرورش.
تجمع مذکور با اخذ مجوز از وزارت کشور و در قالب یک حرکت قانون مند، به دنبال ترسیم این موضوع بود که معلم می تواند با ارائه یک چهره عقلانی و واقع گرایانه، خواسته های منطقی خود را پی گیری نموده و به آن جامه ی عمل بپوشاند. لازم بود از شتاب زدگی در بیان مطالبات انباشته شده و بالا بردن بیش از حد توقعات بپرهیزد و حرکت خود را با پرهیز از جو احساسات و هیجان زدگی و در چارجوب قانون انجام دهد.
نشریه ی سخن معلم ارگان رسمی سازمان معلمان در همین روز و در شماره 18خود، تیتر اصلی را "تجمع بزرگ فرهنگیان گام اول=معیشت" انتخاب نمود. حوادث آتی آن سال و سالهای بعد نشان داد که این نهاد صنفی-سیاسی تحلیل صحیحی از مطالبات واقعی معلمان داشته است.
در این گردهمایی آقای حیدر زندیه دبیرکل وقت سازمان معلمان به سخنرانی پرداخت. که موضوع آن اصلاحات در آموزش و پرورش و مقوله معیشت معلمان بود. وی در این سخنرانی خواستار شد که وزارت آموزش و پرورش، تعریف رسمی خود از اصلاحات در آموزش و پرورش را ارائه کند تا معلوم شود که منظور از اصلاحات در این نهاد چیست. آیا متکی به افراد است یا برنامه ها؟ به ظواهر خوشبین است یا بنیادها را نیز مدنظر دارد. سپس ادامه دادند که اگر اصلاحات واقعی در آموزش و پرورش اجرا شود، به یقین باید مشکلات و دغدغه های صنفی معلمان و در راس آنها مسئله معیشت مورد توجه جدی قرار گیرد تا نارضایی ایشان به رضامندی مبدل شود. زیرا در سایه احساس خرسندی و به تبع آن همکاری و همیاری معلم است که اصلاحات به درون آموزش پرورش راه یافته و ماندگار خواهد شد و این همکاری و همیاری در گرو این معنای بدیهی است که معلمان احساس کنند عدالت درمورد آنها تحقق خواهد یافت.
این مراسم پایان خوشایندی به همراه نداشت. زیرا گروهی که به خانه معلمان یا جبهه متحد فرهنگیان منتسب بودند با سردادن شعارهای انحرافی، تجمع قانونی را برهم زدند و به سمت وزارتخانه آموزش و پرورش دست به راهپیمایی زدند. به طوری که کنترل و مدیریت حرکت های بعدی از دست تشکل ها خارج شد. و فعالیت آنها را تا مدتها به محاق برد.
نشریه ی سخن معلم ارگان رسمی سازمان معلمان در همین روز و در شماره 18خود، تیتر اصلی را "تجمع بزرگ فرهنگیان گام اول=معیشت" انتخاب نمود. حوادث آتی آن سال و سالهای بعد نشان داد که این نهاد صنفی-سیاسی تحلیل صحیحی از مطالبات واقعی معلمان داشته است.
در این گردهمایی آقای حیدر زندیه دبیرکل وقت سازمان معلمان به سخنرانی پرداخت. که موضوع آن اصلاحات در آموزش و پرورش و مقوله معیشت معلمان بود. وی در این سخنرانی خواستار شد که وزارت آموزش و پرورش، تعریف رسمی خود از اصلاحات در آموزش و پرورش را ارائه کند تا معلوم شود که منظور از اصلاحات در این نهاد چیست. آیا متکی به افراد است یا برنامه ها؟ به ظواهر خوشبین است یا بنیادها را نیز مدنظر دارد. سپس ادامه دادند که اگر اصلاحات واقعی در آموزش و پرورش اجرا شود، به یقین باید مشکلات و دغدغه های صنفی معلمان و در راس آنها مسئله معیشت مورد توجه جدی قرار گیرد تا نارضایی ایشان به رضامندی مبدل شود. زیرا در سایه احساس خرسندی و به تبع آن همکاری و همیاری معلم است که اصلاحات به درون آموزش پرورش راه یافته و ماندگار خواهد شد و این همکاری و همیاری در گرو این معنای بدیهی است که معلمان احساس کنند عدالت درمورد آنها تحقق خواهد یافت.
این مراسم پایان خوشایندی به همراه نداشت. زیرا گروهی که به خانه معلمان یا جبهه متحد فرهنگیان منتسب بودند با سردادن شعارهای انحرافی، تجمع قانونی را برهم زدند و به سمت وزارتخانه آموزش و پرورش دست به راهپیمایی زدند. به طوری که کنترل و مدیریت حرکت های بعدی از دست تشکل ها خارج شد. و فعالیت آنها را تا مدتها به محاق برد.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر