یادی از یک دوست بند 350

سقوط اخلاق

امروز پنج شنبه ، حوالی ساعت 7 صبح از اتوبان یادگار به سمت پایین می آمدم .
پس از تقاطع آزادی و نرسیده به طوس ، جنازه ای را در کنار خیابان دیدم و در کنار آن یک اتومبیل کلانتری و یک اتومیبل راهنمایی و رانندگی ایستاده بودند ، اما از آمبولانس خبری نبود !

به نظر می رسید آن مردی که پارچه سفیدی بر روی آن انداخته شده بود در اثر برخورد اتومبیل ، حیات را بدرود گفته بود .
اما فاجعه زمانی آشکار شد که راننده از محل گریخته بود ...
به کجا رسیدیم !

 

به یاد 350 ...

امروز دوم مرداد ماه 91 ، از روزهای خوب زندگی من است ...

شاید امروز که زمانی نه چندان دور و طبق روال با خانواده و در بند  350 اوین ملاقات داشتم ، واقعه دلپذیری اتفاق افتاد و سرانجام با پی گیری های فراوان ، با ادامه کار من  در آموزش و پرورش موافقت گردید ...

اگر فقط خود را به جای ما می گذاشتند ...

زندان بودن ، خود مشکلات خویش را دارد ...

اما بیرون از زندان ، مشکلات پیچیده تر می شوند ...

در این اوضاع ، که تقریبا هر کسی به فکر خویش است و کسی را با کسی کاری نیست و همه تخته گاز به سوی مقصدی نامعلوم می تازند و دیگر انسان ، محور معادلات نبوده و نیست ، کمی تامل و عقلانیت می تواند گره گشای بسیاری از مسائل و گرفتاری ها باشد ...

اساسنامه و مرامنامه سازمان معلمان ایران

دادگاه یا آموزش و پرورش !

این اولین نگارش من پس از آزادی از زندان اوین و بند سیاسی 350 و پس از حدود 15 ماه می باشد .

نمی خواستم اولین یاداشت من انتقاد از وضعیت و سیستم ناکارآمد کنونی آموزش و پرورش باشد ، اما برخی اوقات گریزی نیست ...

در مدتی که در زندان بودم ، تجارب فراوانی آموختم ، با انسان های زیادی آشنا شدم و آن فصل جدیدی در زندگی خانوادگی و شغلی من شد ...

البته سعی خواهم کرد به فراخور ، به برخی از آن ها اشاراتی داشته باشم ...

لازم به ذکر است که نهادهای امنیتی ، پسورد قبلی سخن معلم به آدرس http://smiedu5.blogspot.com  را تغییر داده اند و از این به بعد مطالب و موضوعات سخن معلم در این نشانی منتشر می شود .