فرهنگیان ، طبقه ای با فرهنگ شفاهی بالا و نوشتاری پایین !

روزنامه قانون ، شنبه  16 آذر 92 ، جامعه ، 10
علی پورسلیمان *
فرهنگیان ، طبقه ای با فرهنگ شفاهی بالا و نوشتاری پایین !

ساعت فراغت معلمان به ویژه هنگام صرف صبحانه، یکی از شلوغ ترین و پرسروصداترین اوقات در محیط مدرسه است. در این ساعت معلمان از هر دری سخنی به میان می‌آورند و راه حل‌های آماده یا " پکیج " نیز ارائه می‌دهند! اما  همین افراد زمانی که در جلسه " شورای معلمان " که یکی از ارکان مهم تصمیم گیری مطابق آیین نامه اجرایی مدارس است قرار می‌گیرند و صورت جلسه شورای دبیران نگارش می‌شود ترجیح می‌دهند که سکوت و به پیام تشکری بسنده کنند.

 آیا  اساسا، فرهنگ شفاهی و گفتاری در میان معلمان و فرهنگیان قوی است؟

 آیا معلمان عادت به پرگویی دارند؟ 

کافی است نگاهی به صفحه جامعه روزنامه‌هابیندازید. چند معلم به طور ثابت یا مستمر در آن قلم می‌زنند؟ 

بیش از یک میلیون فرهنگی در آموزش و پرورش وجود دارد، پس اگر یک معلم فقط یک مطلب و آن هم در عرض فقط یک سال به رسانه‌های مکتوب ارائه کند، آموزش و پرورش تیتر اول روزنامه و رسانه‌هابه لحاط حجم و تنوع مطالب قرار خواهد گرفت و عاقبت به آن توجه خواهد شد! 

اما چرا تناسبی میان آن فرهنگ شفاهی بالا و این فرهنگ نوشتاری پایین وجود ندارد؟

 اندیشه ای که قابلیت کتابت نداشته باشد ، چه کاربرد و استفاده ای خواهد داشت ؟

 نگاه انتقادی نگارنده برآیند تجربیاتی در یک ظرف زمانی 25 ساله است و جالب آن که فرهنگ شفاهی موجود میان معلمان در این پروسه زمانی نسبتا طولانی، تغییری نکرده! البته به تناسب شرایط و مسائل پیرامونی و متاثر از وضعیت سیاسی  و اجتماعی جامعه، نوساناتی داشته، اما در صورت مسئله تغییری به وجود نیامده است. 

به نظر می‌رسد زمان آن رسیده است که این وضعیت متحول شود. اگر قرار است که آموزش و پرورش مسئله‌ای ملی شده و مد نظر رسانه‌هاقرار گیرد استارت آن باید  توسط معلمان  زده شود. تنوع مطالب و نیز نویسندگان  آن در حوزه آموزش و پرورش در عرصه رسانه‌ها، "  تلنگری "  به اتاق فکر آموزش و پرورش و گردانندگان آن  خواهد بود تا خود را با تحولات و نیازهای جامعه همراه و هماهنگ کند.

 اندیشه ورزی مقدمه " تغییر " است و  " نوشتن  " گام اول در پروسه  اندیشه ورزی است.

 تغییرات آموزش‌و‌پرورش باید از درون آن شروع شود و این مهم با ابلاغ بخشنامه یا دستور العمل میسر نمی شود. معلمان به عنوان حاملان  و مهم تر از آن عاملان " تغییر " باید آن را از خود شروع کنند و در یک تحول درونی به این دور باطل خاتمه دهند.

* کارشناس آموزش و پرورش

متن کامل :

 فرهنگیان ، طبقه ای با فرهنگ شفاهی بالا و نوشتاری پایین !

علی  پورسلیمان – مدیر سایت سخن معلم ( کارشناس مسائل آموزش و پرورش )

زنگ تفریح معلمان به ویژه زمانی که صبحانه در آن سرو می شود یکی از شلوغ ترین و پرسرصداترین جاها در محیط مدرسه است .

در زنگ تفریح معلمان از هر دری سخنی به میان می آید و متعاقب آن برخی راه حل های آماده و یا " پکیج " نیز ارائه می شود !

شاید بتوان گفت که تقریبا به تعداد پرسنل هر مدرسه در آموزش و پرورش مساله هست و البته هر کسی تا حدود زیادی مساله خودش را مهم ودر اولویت بالاتری نیز قرار می دهد .

اما  به عنوان مثال ، زمانی که این معلمان در جلسه " شورای معلمان " که یکی از ارکان مهم تصمیم گیری مطابق آیین نامه اجرایی مدارس است قرار می گیرند و صورت جلسه شورای دبیران نگارش می شود  ترجیح می دهند که سکوت کنند و به پیام تشکری بسنده کنند ...

آیا  اساسا ، فرهنگ شفاهی و گفتاری در میان معلمان و فرهنگیان قوی است ؟

آیا معلمان عادت به پرگویی دارند ؟

کافی است نگاهی به ستون جامعه و یا اجتماعی هر روزنامه بیندازید .

چند معلم به طور ثابت و یا مستمر در آن قلم می زنند ؟

بیش از یک میلیون فرهنگی در آموزش و پرورش وجود دارد ؛ اگر یک معلم فقط یک مطلب و آن هم در عرض فقط یک سال به رسانه های مکتوب ارائه کند ،  موضوع آموزش و پرروش تیتر اول روزنامه و رسانه ها به لحاط حجم و تنوع مطالب قرار خواهد گرفت !

چرا تناسبی میان آن فرهنگ شفاهی بالا و این فرهنگ نوشتاری پایین وجود ندارد ؟

مگر کار یک معلم آموختن اندیشه ورزی نیست ؟

اندیشه ای که قابلیت کتابت نداشته باشد ، چه کاربردو یا استفاده ای خواهد داشت ؟

نکاه انتقادی نگارنده برآیند تجربیاتی در یک ظرف زمانی 25 ساله است و جالب آن که فرهنگ شفاهی موجود میان معلمان در این پروسه زمانی  نسبتا طولانی، تغییری نکرده است و البته به تناسب شرایط و مسائل پیرامونی و متاثر از وضعیت سیاسی  و اجتماعی چامعه ، نوساناتی داشته است ، اما در صورت مساله تغییری به وجود نیامده است .

به نظر می رسد زمان آن رسیده است که این وضعیت متحول شود .

اگر قرار است که آموزش و پرروش مساله ای ملی شده و مد نظر رسانه ها قرار گیرد استارت آن باید  توسط معلمان  زده شود .

تنوع مطالب و نیز نویسندگان  آن در حوزه آموزش و پرورش در عرصه رسانه ها ، "  تلنگری "  به اتاق فکر آموزش و پرورش و گردانندگان آن  خواهد بود تا خود را با تحولات و نیازهای جامعه همراه و هماهنگ کند .

اندیشه ورزی مقدمه " تغییر " است و  " نوشتن  " گام اول در پروسه  اندیشه ورزی است .

تغییرات آموزش و پرروش باید از درون آن شروع شود و این مهم با ابلاغ بخشنامه و یا دستور العمل میسر نمی شود .

معلمان به عنوان حاملان  و مهم تر از آن عاملان " تغییر " باید آن را از خود شروع کنند و در یک تحول درونی به این دور باطل خاتمه دهند .