دانشآموز پرسشگریا
خموش؟
نورعلی عباسپور*
این یادداشت در روزنامه آرمان ، دوشنبه 13 آبان در صفحه گزارش اجتماعی منتشر شده است.
13آبان در تقوم جمهوری اسلامی ایران، به نام دانشآموز ثبت شده
است. نامگذاری این روز به نام دانشآموز به واقعهای اشاره دارد که در 13 آبان
1357 و در بحبوحه انقلاب، جمع کثیری از دانشآموزان مدارس نزدیک دانشگاه تهران در
اعتراض به حاکمیت وقت، به دانشگاه آمدند و در کنار سایر اقشار، بهویژه دانشجویان
فریادگر آزادی و عدالت شدند و برای رهایی از حکومت دیکتاتوری خروشیدند و 56 نفر از
آنان به شهادت رسیدند. به پاس مقاومت و اعتراض دانشآموزان نسبت به سلب حقوق خویش،
برنامههایی توسط آموزش و پرورش و دولت به اجرا درمیآید. پاسداشت این روز، نمادی
از احترام به حق اعتراض و انتقاد انسان محسوب میشود. به همین دلیل نباید به
برگزاری مراسم کلیشهای محدود گردد. برخی از برنامههای مربوط به مناسبتهای
تاریخی در مدارس عملا به یک سرگرمی برای دانشآموزان تبدیل شده است. از آنجایی که
کلاسهای درس از جذابیت لازم برخوردار نیستند و اساسا علاقه دانشآموز را برنمیانگیزد
آنان به هر دلیلی آماده هستند که از کلاسهای اینچنینی به دور باشند و چه توجیهی
بهتر از آنکه مدرسه مراسم دارد و فراغتی برای آنان ایجاد کند تا باهمدیگر به خوش و
بش بپردازند. خروج از مدرسه و شرکت در راهپیماییها نیز نوعی فرصت برای آنان ایجاد
میکند. چراکه برنامهها معمولا به صورت یکپارچه و بدون مشارکت آموزش وپرورش و
اولیای مدارس در محتوا ومدعوین برنامهریزی میشود .از طرفی محتوای برنامهها نیز
اغلب متمرکز به پیام اصلی حوادث تاریخی و مناسبتهای تقویمی نیست وحضور فیزیکی صرف
دانشآموزان و وارد کردن انها در گرامیداشت مناسبتهای تقویم، بدون پرداختن به
پیام اصلی مناسبتها، آموختهای به عنوان یک فعالیت مدنی و اجتماعی، از اینگونه برنامهها،
چندان به اندوخته دانشآموزان افزوده نمیکند. روزهایی مانند 13 آبان، باید فرصتهایی
بیشتر برای ابراز عقیده برای دانشآموزان ایحاد کند و زمینهای برای تمرین جراتورزی
و شجاعت در ابراز نظر در آنان فراهم سازد. حادثه 13 آبان به خاطر اعتراض به
پایمالی حقوق بشر اتفاق افتاد و پیام اصلی مقاومت دانشآموزان در برابر رژیم
ستمشاهی آن است که، حقوق آنان همواره باید یادآوری و پاس داشته شود. بنابراین
علاوه بر تشریح وقایع تاریخی و مناسبتهایی مانند 13 آبان، در قالب فیلم و عکس و
بیان و توضیح حوادث آن روز با مشارکت دانشآموزان، باید فرصت را برای فراهم ساختن
فضای نقد و پافشاری بر حقوق دانشآموزان هم غنیمت بشماریم. مطمئن باشیم که تربیت
دانشآموزان ساکت و محدود کردن دامنه نقد و پرسشگری کمکی به توسعه و پیشرفت جامعه
و تربیت نسلی آرمانخواه وپرسشگر، نخواهد کرد. مناسب است آموزش و پرورش، بعد از
سالها کمک کند مدرسهها منطقه الفراغ سیاست باشد و به این فکر کند که چگونه، میتوان
به این مطالبه دکتر روحانی که؛ «دانشآموزان باید حتی از رئیسجمهور انتقاد کند»
پاسخ داد و در نخستین گام به دنبال پاسخ این پرسش باشد. حال که دانشآموزان، پای
ثابت بسیاری از مناسبتهای تقویم هستند، ظرفیتهای استفاده این حضور برای پرورش
نسلی منتقد و پرسشگر که مطالبه رئیس جمهور است چگونه میتواند به کمک دانشآموزان
و آموزش و پرورش و رشد و بالندگی کشور بیاید.
* مدرس دانشگاه
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر