روزنامه بهار ، پنج شنبه ، بیست و چهارم مرداد 1392 ، یادداشت :
منوچهر خدایی ، مسئول هیات اجرایی سازمان معلمان ایران :
نمایندگان در برابر یک آزمون
این یادداشت در سایت های ملی مذهبی و جنبش راه سبز نیز منتشر شده است .
اگرهدف یک جامعه حرکت از وضغیت قبلی به وضعیتی بهتر و مطلوب باشد،ابتدا باید اندیشه بهبود وبهتر شدن،عمومیت یابد ومنطق بررفتار وتصمیم گیری ها حاکم شود.همچنین جامعه به درجه ای از رشد وپیشرفت فرهنگی برسد که علم و دانش مبنا قرار گیرد در این صورت نگاه تخصصی مانعی جدی علیه رفتارهای سلیقه ای به شمار خواهد آمد.
طبیعی است درچنین جامعه ای آموزش وپرورش ایفاگر مهمترین نقش درمدرن سازی وتوسعه می باشد که اساس فعالیت های آن آماده سازی واجتماعی کردن دانش آموزان دررسیدن به آینده ای بهتر است.اصولا آینده مکانی نیست که می خواهیم برویم بلکه جایی است که می خواهیم بسازیم.
یقین داریم ساختن آینده، رسالت آموزش وپرورش کشورهاست.
درگذشته چنین تصور می شد که کلید اصلی رشد وتوسعه ی اقتصادی منابع مادی می باشد ولی با مشاهده پیشرفت هاودستاوردهای کشورهای توسعه یافته،این نتیجه حاصل شد که عامل اصلی پیشرفت وتوسعه “ نیروی انسانی هرکشور “ است ومنشا ومنبع این سرمایه اجتماعی آموزش وپرورش است .سوال این است : آیا از هر نظام آموزشی انتظار می رود چنین کارکردی داشته باشد ، مسلما جواب منفی است.
واقعیت این است که نظام آموزشی کشورمان با معضلات فراوان دست به گریبان است ، هم ازنظر اقتصادی وهم از نظر آموزشی ؛ به عنوان مثال دربخش اقتصادی : آموزش وپرورش در سال 92پنج هزار میلیارد تومان کسری بودجه دارد.مدیر یک مدرسه ابتدایی می گفت:در سال 91وزارتخانه یک ریال بودجه به مدرسه پرداخت نکرده است ، یا بخش عمده ی فرهنگیان زیرخط فقر زندگی می کنند. . .
دربخش آموزش وضع از این هم بدتراست: تغییرات پی درپی وکمتر کارشناسی شده نظام آموزشی ، چند شغله بودن معلمان وکاهش انگیزه کاری آنان درارتقای کیفیت کاری. . .
به یاد داریم همین چند سال پیش برخی از اصول گرایان دربحث توسعه ،ژاپن اسلامی را مد نظر داشتند. ولی هیچ توفیقی حاصل نشد ، علت چیست؟
به نظر می آید آنها توجه نداشتند که توسعه اقتصادی صرفا بحثی درباره متغیرهای اقتصادی نیست بلکه ارتباط مستقیمی بافرهنگ وآموزش یک جامعه دارد. درصورتی که برخلاف ما ژاپنی ها توسعه ی آموزشی – فرهنگی رامقدم بر توسعه اقتصادی می شمردند . بنابراین ابتدا از توسعه ی آموزشی و علمی شروع کردند و به دنبال آن به توسعه اقتصادی دست یافتند. (بزرگترین سرمایه ژاپن نیروی انسانی آموزش دیده آن است)
حال درشرایط حساس و تاریخی کشورمان چه کاری شدنی است؟
انتظار جامعه ازمجلس نهم این است که درمقوله ی بسیار مهم آموزش وپرورش به جای نگرش حزبی وجناحی،نگاه ملی و استراتژیک داشته، و منطق و عقلانیت را در تصمیم گیری های خود مدنظر قرار دهند وبراین اساس باعزمی راسخ تمامی همت و توان خویش جهت تحقق اصول زیر به کار گیرند:
1- با ایجاد اجماع وعزم ملی،آموزش وپرورش را به دغدغه اصلی مسئولان تبدیل ودررفع مشکلات آن اهتمام ورزند .
2- پیام انتخابات اخیر را به درستی دریافته ودر ایجاد تغییرات و اصلاحات به رییس جمهور محترم مساعدت نمایند.
3- به آقای دکتر نجفی به دلیل داشتن برنامه توسعه محور و مجهز بودن به تخصص وتجربه درحوزه آموزش رای اعتماد دهند ، این کار نشانگر بلوغ سیاسی نمایندگان ،ترجیح منافع ملی برمنافع گروهی و همراهی مجلس با افکار عمومی معلمان وتشکل های صنفی-سیاسی ومدنی ایشان خواهد بود.
مطمئناً در روز رای اعتماد یک نقطه عطف تاریخی (مثبت یا منفی) نزد افکار عمومی فرهنگیان نسبت به نمایندگان مجلس رقم خواهدخوردودر انتخابات مجلس دهم نقش تعیین کننده خواهد داشت.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر