منوچهر خدایی - مسئول اجرایی سازمان معلمان ایران :
عملکرد نمایندگان مجلس نهم
نشان داد که آموزش و پرورش برای آنها به لحاظ سیاسی حساسترین وزارتخانه است و
موضعگیری آنان در مقوله آموزش و پرورش نه بر مبنای نگاه تخصصی و برنامه محوری
بلکه مبتنی بر "سیاستزدگی" میباشد و مسئله "آموزش و
جوانان" موضوعی فرعی به شمار می رود به همین دلیل در روز رأی اعتماد، به جای نقد و بررسی کارنامه
وزیر پیشنهادی، انگیزه سیاسی بر فضای مجلس
غلبه داشت و صرفا به دلیل فعالیتهای سیاسی چند سال گذشته نجفی و از روی اغراض
سیاسی با وزارت ایشان مخالفت نمودند. و بدین طریق آموزش وپرورش
را از داشتن وزیری محروم ساختند که میتوانست در یکی از نادرترین موقعیتهای ایجاد
شده، میان سه بخش مهم آموزش و پرورش یعنی صف، ستاد وتشکل های صنفی– مدنی و علمی و
حرفهای آن تعامل سازنده ایجاد و این کشتی طوفانزده را به ساحل هدایت نماید.
با معرفی دکتر محمد علی
نجفی به عنوان وزیر پیشنهادی آموزش وپرورش از سوی رئیس جمهور محترم، بارقه هایی از
امید وخوشحالی در میان فرهنگیان به وجود آمد.
دکتر حسن روحانی در انتخاب
کابینه با کوشش تمام نوعی"جستجوی اجماع" را به عنوان یک روش برگزید و
کمیته های تخصصی تشکیل داد تا نظرات و پیشنهادات کارشناسان، نخبگان و دست
اندرکاران هرحوزه را جمع آوری نموده و پس از غور، مطالعه و بررسی دقیق سوابق،
تجربیات و عملکردها، مناسبترین گزینهها را به ایشان معرفی کنند. شیوهی ایشان در
این مسیر "همگرایی و تعامل با جناح اصولگرا" در معرفی کابینه به مجلس بود و انتظار
داشت با کسب رای اعتماد برای همگی آنان،
کابینهای هماهنگ و قدرتمند تشکیل دهد. با توجه به این خط مشی در انتخاب وزیر
آموزش و پرورش به فاکتورهایی از قبیل توانمندی، محبوبیت و تخصص توجه ویژه داشت.
آقای نجفی یک بار در فاصله
سالهای 68تا76 به مدت 8 سال در مقام وزیر آموزش وپرورش کارنامه نسبتا مطلوبی به
ثبت رسانده بود. دلیل این محبوبیت عملکرد مناسب وی در زمینه بهبود معیشت فرهنگیان،
ارتقای شأن و منزلت ایشان، روزآمد کردن ساختار وزارتخانه و ایجاد ثبات در مدیریت
ارشد ستاد . . . میباشد. به تعبیر یک دوست فرهنگی درآن دوره وضعیت حقوق و معیشیت معلمان به جایی رسید
که میتوانستند سر بالا بگیرند.
ایشان نگاه استراتژیک به نظام آموزشی و اقتصاد آموزش
وپرورش دارد. و معتقد است نباید آموزش و پرورش اتکای صد درصدی به منابع و بودجه دولتی داشته
باشد بنابراین لازم است تنوع در منابع مالی آموزش وپرورش ایجاد شود.
لازم است عنوان کنم که
آموزش و پرورش کشورمان در حال حاضر دچار روزمرگی شده، و از انجام رسالت اصلی خود
یعنی تربیت و آموزش نسل جوان، نوآوری و ابتکار ناتوان است ؛ به عنوان مثال: مدیر مدرسهای می گفت 2سال
است دولت هیچ بودجه ای به مدارس نداده
است. منطقه اگر میخواهد مراسمی برای خیرین مدرسه ساز یا خانواده شهدا برگزار کند،
به دلیل کمبود اعتبار، هزینه آن را از مدارس
میگیرد. حقالتدریس اردیبهشت ماه معلمان هنوز پرداخت نشده است. در مدارس ابتدایی با افزوده شدن پایه ششم و به
دلیل کمبود معلم آموزش دیده از نیروهای دفتری برای تدریس استفاده میشود و بسیاری
مشکلات ریز و درشت دیگر...
عملکرد نمایندگان مجلس نهم
نشان داد که آموزش و پرورش برای آنها به لحاظ سیاسی حساسترین وزارتخانه است و
موضعگیری آنان در مقوله آموزش و پرورش نه بر مبنای نگاه تخصصی و برنامه محوری
بلکه مبتنی بر "سیاستزدگی" میباشد و مسئله "آموزش و
جوانان" موضوعی فرعی به شمار می رود به همین دلیل در روز رأی اعتماد، به جای نقد و بررسی کارنامه
وزیر پیشنهادی، انگیزه سیاسی بر فضای مجلس
غلبه داشت و صرفا به دلیل فعالیتهای سیاسی چند سال گذشته نجفی و از روی اغراض
سیاسی با وزارت ایشان مخالفت نمودند. و بدین طریق آموزش وپرورش
را از داشتن وزیری محروم ساختند که میتوانست در یکی از نادرترین موقعیتهای ایجاد
شده، میان سه بخش مهم آموزش و پرورش یعنی صف، ستاد وتشکل های صنفی– مدنی و علمی و
حرفهای آن تعامل سازنده ایجاد و این کشتی طوفانزده را به ساحل هدایت نماید.
اینک کثیری از معلمان بر
این باورند که نمایندگان مجلس به افکار عمومی فرهنگیان و تشکلهای صنفی- مدنی آنان
وقعی ننهادند و به جای کلاننگری و در نظرگرفتن مصالح عمومی آموزش و پرورش منافع
گروهی را در آراء خویش متبلور ساختند ؛ لذا
این بیمهری در"حافظه تاریخی" آنها ثبت و بطور قطع و یقین در انتخابات
بعدی تاثیرگذار خواهد بود.
پیشبینی میشود جامعهی
فرهنگیان همانند گذشته سعی خواهد نمود با آگاهی، تشکلیابی و بیان مسایل و خواستههای
خود عملکرد مجلس و دولت را ارتقاء دهد و شیوهی "مطالبه محور" را دنبال
نماید.
مطمئنا آقای نجفی از
برداشتن این بار مسئولیت از دوش خود، نه
تنها دل آزرده نیست بلکه خرسند نیز هست. این مسئله را بارها و به طرق مختلف در
دیدار با فرهنگیان اظهار نمود که به خواست معلمان و اصرار شخص رئیس جمهور محترم
وارد این عرصه خطیر شده است؛ اما بر رئیس جمهور و جامعهی فرهنگیان است که مطالبات
خود را در این حوزه، پر رنگ تر از گذشته مطرح و پیگیری نمایند.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر