۱۳۹۲ مرداد ۲۶, شنبه

رای منفی مجلس به نظر 80درصد تشکل‌های صنفی معلمان










روزنامه بهار ، شنبه 26 مرداد 1392 ، صفحه 5 :
رای منفی مجلس به نظر 80درصد تشکل‌های صنفی معلمان 
 اقتصاد (5) / علی پورسلیمان 

 

  نمایندگان فعلی مجلس و بسیاری از دولتمردان، به‌خوبی می‌دانند که معلمان با پتانسیل و ظرفیت‌سازی بالایی که دارند می‌توانند در رقابت‌های نمایندگی برای مناصب مختلف، نقش مهمی ایفا کنند و از این رو، می‌خواهند فردی وزیر آموزش‌وپرورش شود که تا حدود بسیاری بتوانند در یک سیکل دوسویه او را کنترل کنند. به‌ویژه اگر اقتدار سازمانی و کاراکترهای شخصیتی پایینی نیز داشته باشد!
تا چندی پیش تصور می‌شد وزارتخانه‌های مهم شامل بعضی مانند وزارت کشور، وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، وزارت نفت و نیز وزارت اطلاعات می‌شوند و حساسیتی که روی این دستگاه‌ها وجود دارد نشانه استراتژیک‌بودن یا مهم‌بودن آنان از نظر بسیاری از سیاست‌مداران و دولتمردان است.
صحبت‌ها و اظهارنظر‌های بعضی نمایندگان مجلس به‌ویژه درباره آموزش‌وپرورش و از همه مهم‌تر رای منفی آنان به یکی از مدیران موفق و موثر، یعنی آقای نجفی نشان داد که دیگر این معادلات به‌هم‌ریخته است.
بدون تردید، معلمان و فرهنگیان همچنان جزو گروه‌های مرجع به شمار می‌روند و اگر واقعا این جایگاه شناخته شود، فراکسیون فرهنگیان در مجلس و نیز کمیسیون آموزش و تحقیقات مجلس می‌توانند بر روند کلی و جاری تاثیر بسزایی داشته باشند. نمایندگان فعلی مجلس و بسیاری از دولتمردان، به‌خوبی می‌دانند که معلمان با پتانسیل و ظرفیت‌سازی بالایی که دارند می‌توانند در رقابت‌های نمایندگی برای مناصب مختلف، نقش مهمی ایفا کنند و از این رو، می‌خواهند فردی وزیر آموزش‌وپرورش شود که تا حدود بسیاری بتوانند در یک سیکل دوسویه او را کنترل کنند. به‌ویژه اگر اقتدار سازمانی و کاراکترهای شخصیتی پایینی نیز داشته باشد!
اما از نظر ما این رویداد به نوعی به فرهنگ‌سازی تشکل‌های معلمان درباره جایگاه آموزش‌وپرورش در چرخه توسعه بازمی‌گردد. رای منفی نمایندگان به وزارت آقای نجفی، که ایشان مورد اجماع و اتفاق تشکل‌های معلمان کشور و حداقل ۸۰‌درصد فرهنگیان کشور (براساس نظرسنجی‌ها) است نشان از کارکرد درست تشکل‌ها در تعیین درست و منطقی موقعیت و مصداق و سرانجام حمایت از وزارت آقای نجفی داشت.
شاید این برای اولین‌بار بود که در تاریخ آموزش‌وپرورش پس از انقلاب، تشکل‌های معلمان کشور و حتی فرهنگیان به یک نقطه کانونی و یک اجماع رسیده بودند و این خود می‌تواند طلیعه‌ای برای احیا و ارتقای آموزش‌وپرورش به عنوان‌ شاه‌کلید توسعه باشد. تشکل‌های معلمان ثابت کردند اگر بخواهند می‌توانند فضای عمومی جامعه را تغییر دهند و آموزش‌وپرورش را به عنوان تنها و مهم‌ترین دستگاه مولد منابع انسانی به جامعه معرفی کنند.

 تشکل‌های معلمان ثابت کردند که وضعیت مانند سابق نیست و جنس وزارتخانه‌های مهم تغییر کرده‌اند!
اکنون آموزش‌وپرورش، مهم‌ترین وزارتخانه کشور است...
این اولین کنش صنفی و مدنی فعالان تشکل‌های معلمان درباره مهم‌ترین رویداد وزارت آموزش‌وپرورش بود و البته قطعا آخرین آن نیز نخواهد بود. 



هیچ نظری موجود نیست:

ارسال یک نظر