علی پورسلیمان *
از
مشکلاتی که در کتابخانههای مدارس و در ابعاد مختلف چه سختافرازی و چه
نرمافزاری وجود دارد، بگذریم متوجه میشویم که اصولا در آموزش و پرورش،
کتابخانه مدارس متولی خاصی ندارد و سالهاست که پست « کتابداری» از سیستم
بکفای در آموزش و پرورش حذف شده است و درحال حاضر چیزی به نام «کتابدار» در
مدارس نداریم ! از قرار معلوم، ظرف چند سال اخیر، وظایف مربوط به کتابداری
و اداره کتابخانه نیز به مربی پرورشی مدارس واگذار شده است. کتابداری
مهارتها و دانش خاص خود را میطلبد و بعید به نظر میرسد که این اقدام
یعنی واگذاری وظایف کتابداری به مربی پرورشی مدرسه، امری منطقی و علمی
باشد. قبلا در سیستم بکفا، کتابداری یک پست سازمانی با وظایف تعریف شده بود
و کتابدار تماموقت و در تمام روزهای هفته در مدرسه حضور داشت .حال سوال
این است که چرا و با وجود فرهنگی و آموزشی بودن محیط مدرسه، پست کتابداری
حذف شده است ؟
بهنظر
میرسد که مهمترین دلیل برای حذف این سمت درمدارس، صرفهجویی در نیروی
انسانی و به تبع آن کاهش هزینهها در مدارس باشد .اما از سوی دیگر، به علت
عدم توازن و آیندهنگری در برنامهریزی آموزشی، مشکلی به نام «نیروهای
مازاد» دامن آموزش و پرورش را فراگرفته است و به علت کاهش تراکم دانشآموز و
ثابت بودن تعداد پرسنل آموزش و پرورش، آمار نیروهای مازاد سال به سال
درحال افزایش است و فرآیند بازنشستگی حتی پیش از موعد نتوانسته است این
مشکل را تعدیل کند .
یک
راه برای مدیریت این مساله، هدایت نیروهای مازاد در آموزش و پرورش به سوی
پستهای حذف شدهای مانند «کتابدار» است .البته باید این نیروها با
دورههای توجیهی و ضمن خدمت ، مهارت لازم را برای اداره کتابخانه و مدیریت
کتابخوانی در مدرسه قبل از ورود به این پست فرا بگیرند و اینگونه نباشد که
فقط پست مربوطه به لحاظ کمی احیا شده اما از پارامترهای کیفی خبری نباشد !
حال
که رئیسجمهور محترم در ابتدای سال تحصیلی خواهان ایجاد زنگ کتاب، زنگ
گفتوگو و زنگ انشاء در مدارس شده است باید با ظرفیتسازی و برنامهریزی،
این مهم را در آموزش و پرورش احیا و عملی کرد. کتابخوانی نیاز به یک مسئول
دارد و این فرد باید بتواند با دانشافزایی و بهروزرسانی آن، کارکردهای
مدرسه را ارتقا دهد . مدرسه جایی نیست که فقط دانشآموزان با حضور در
کلاسها، ذهن خود را از محفوظات پر کنند درحالی که حداقل مهارتهای
ارتباطی، گفتوگو و شهروند خوب بودن را فرا نگرفتهاند .آموزش و پرورش باید
به قطب مهم کتابخوانی در کشور تبدیل شود و البته این کار نیاز به هدف
گذاری، برنامهریزی و پیگیری دارد .این کار با صدور بخشنامه، دستور،
کمیتهسازی و… نیز میسر نمیشود و مسئولان و برنامهریزان باید با در نظر
گرفتن ماموریت اصلی آموزش و پرورش و بازنگری جدی در برنامهها، عنصر اندیشه
و تفکر خلاق را وارد سیستم پردازش آن کنند.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر