علی
پورسلیمان *
حاجی بابایی در
ابتدای وزارت خویش ، خود را " وزیری
از جنس فرهنگیان " نامید .
سید مجید عاملیان مدیر کل آموزش و پرورش
اصفهان در نشست صمیمی وزیر آموزش وپرورش
با یك هزار فرهنگی شهرستان نجف آباد در سالن شهید چمران دانشگاه آزاد :
« .. خدا را شاكریم زمانی در آموزش وپرورش
مسئولیم كه وزیری از جنس آموزش و پرورش و معلمان در آن حضور دارد ... »
محمود فرشیدی نخستین وزیر آموزش و پرورش
دولت نهم پس از عدم رای اعتماد به دکتر نجفی توسط مجلس و ضمن ابراز خرسندی از این رای ، در سرمقاله روزنامه رسالت چنین نوشت :
« در دولتهای گذشته، بعضا جامعه فرهنگیان
مورد بیمهریهایی قرار گرفته بود و خارج از مجموعه فرهیخته معلمان و خانواده
آموزش و پرورش فردی را به عنوان وزیر پیشنهاد کردند و حتی در دورهای چنین استدلال
شد که مشکل اصلی تعلیم و تربیت، معیشت معلمان است و مهمترین رکن معیشت، مسکن و
کلید حل مسکن، گسترش شرکتهای تعاونی است و با این رطب و یابس، زمام امور معلمان و
تعلیم و تربیت را به وزیر تعاون سپردند! یا در دورههایی دیگر، وزارت آموزش و
پرورش را به افرادی از دانشگاه واگذار کردند و قابل توجه آنکه این افراد اولا در حوزه
تخصصی خود یعنی دانشگاه موفقیتی در عرصه مدیریت کسب نکرده بودند...
.. آیا این شایعه صحت دارد که برخی کارگزاران
معتقد بودند برای معلمان نباید از میان خودشان وزیر انتخاب کرد و آنان نیاز به
رئیسی (بخوانید قیمی) خارج از مجموعه خود دارند؟!
برای پیشگیری از رواج شبهاتی از این قبیل و به
منظور ارتقای جایگاه و منزلت معلم در جامعه بود که نمایندگان مجلس فرصتی فراهم
آورند تا در دولت تدبیر و امید، برای این وزارتخانه، وزیری از خانواده آموزش و
پرورش و از جنس معلمان پیشنهاد شود ... »
" از جنس فرهنگیان
" و " آموزش و پرورش بودن " به چه معناست ؟
آیا وزیرانی که خود را متصف به این صفت
کرده اند توانسته اند عملکرد قابل قبولی در افکار عمومی فرهنگیان داشته باشند ؟
وزارت آموزش و پرورش تاکنون 11 وزیر را پس
از انقلاب به خود دیده است .
در
یک دید منصفانه و نگرش بی طرفانه ، کدام یک از این ها توانسته اند رضایت نسبی
فرهنگیان را جلب نمایند ؟
نگارنده در این جا سعی در نقد دوره های
مختلف افراد به عنوان وزیر را در مجموعه
وزارت آموزش و پرورش ندارد ؛ اما بر این باور است که هر فردی اگر دارای دانش
مدیریتی به روز باشد و بتواند یک سازمان را بر اساس آموزه های علمی و به روز دنیا
و گذر از یک فرآیند " نیازسنجی " و نه بر اساس " آزمون و خطا " و
" سلایق شخصی " اداره کند ؛ می تواند اعتماد عمومی فرهنگیان را به خود
جلب کند.
هر وزیری که نگاه " خودی و غیر خودی
" را در انتصاب ها معیار نداند و به جای اندیشیدن به آینده خویش به فکر آینده
سازمان تحت مدیریت خویش باشد و بتواند فارغ از نگاه امنیتی و توهم " تئوری توطئه " ، از همه پتانسیل های یک مجموعه و منابع انسانی آن به نحو منطقی استفاده کند می
تواند ادعا کند که حرف او حرف مجموعه و
سازمان مربوطه است .
آموزش و پرورش برای حرفه ای شدن نیاز به یک نگرش " غیر ایدئولوژیک " دارد . نگاهی که بتواند نظام تک گفتمانی را کم
رنگ و فضای نقادی و پرسش گری را در آن نهادینه نماید .
" از جنس فرهنگیان و آموزش و پرورش " بودن به معنای تمجید و
ستایش های بی حد و حساب از واژه و کارکرد " معلم " نیست !
این که افراد در بالاترین مقام اجرایی
بتوانند نقد پرسشگران را تحمل کنند . صدای رسای مطالبات فرهنگیان و معلمان باشند ؛
به اشتباهات خویش اعتراف کنند و سعی در
تصحیح عملکرد گذشته خود نمایند .
از نظر ما " از جنس معلمان " بودن در
عمل به اثبات می رسد ...* مسئول تشکیلات و برنامه ریزی سازمان معلمان ایران
جانا سخن از زبان ما می گویی!
پاسخ دادنحذفدوست عزیز
حذفآقای دواچی
از نظر شما سپاسگزارم .
سبز و پایدار باشید.