زنگ هنر یک زنگ تشریفاتی برای خالی نبودن عریضه
باوجود اهمیت روزافزون هنر و ابعاد متعالی آن در ساحتهای مختلف زندگی
امروز، متاسفانه پرداختن به این عرصه در مدارس با بی تفاوتی و بی توجهی مواجه شده است؛
در مدارسی که با کمبود دبیران هنر مواجه نیستند نیز بامحدودیت زمان و محدودیت
گرایش های هنری مواجهایم چراکه هنر در مدارس ما در دو چیز خلاصه شده است:
خوشنویسی و نقاشی، آن هم به بدترین شکل
ممکن ، تا جایی که اگر از دانش آموزان حوزه های هنری مختلف را سوال کنید، پاسخ شان
همین دو گرایش است و هیچ گاه به هنر به عنوان عرصهای متکثر، جذاب و جدی برای
آینده شغلی خود، حتی با وجود استعداد در این زمینه، فکر نمیکنند.
این در حالیست که هنرو ساحتهای متنوع و جذاب آن چه در هنرهای هفت گانه کلاسیک و چه در هنرهای ایرانی ، با مفاهیم اصلی مانند توازن، تقارن، هارمونی و... حواس پنج گانه دانش آموزان را تحریک میکند و نگاه عمیق و دقیق را به دانشآموزان هدیه میدهد. کمترین منفعت هنر و عرصههای بی بدیل آن بیدار نمودن حس زیبایی شناسی نسل آینده است.
سخن آخر اینکه امروز آموزش و پرورش در طریق دست یابی به اهداف بلند و رسالت انسان ساز خود نمیتواند و نباید به عرصه کرانه ناپدید هنر بیتفاوت بماند. بهتر آنست به جای پررنگ سازی نقش ورزش(فوتبال) که در خارج از فضای آموزش رسمی، خیل عظیمی از سینه چاکانش اعم از مطبوعات و رسانههای دیداری و شنیداری و باشگاههای متمکن، ذهن و علاقه دانش آموزان را به سمت آن معطوف کرده و پیامد مثبت اخلاقی و فرهنگی چندانی هم برای جامعه به ارمغان نمیآورند، از ظرفیت های خالی برنامه مدارس مانند پنج شنبه ها برای آشنایی نسل آینده با هنرهای هفت گانه و یا هنرهای صناعی جهت دست یابی به شهروندانی نظم پذیر و نیک اندیش وکاهش انحرافات اجتماعی به خوبی استفاده شود.
این در حالیست که هنرو ساحتهای متنوع و جذاب آن چه در هنرهای هفت گانه کلاسیک و چه در هنرهای ایرانی ، با مفاهیم اصلی مانند توازن، تقارن، هارمونی و... حواس پنج گانه دانش آموزان را تحریک میکند و نگاه عمیق و دقیق را به دانشآموزان هدیه میدهد. کمترین منفعت هنر و عرصههای بی بدیل آن بیدار نمودن حس زیبایی شناسی نسل آینده است.
سخن آخر اینکه امروز آموزش و پرورش در طریق دست یابی به اهداف بلند و رسالت انسان ساز خود نمیتواند و نباید به عرصه کرانه ناپدید هنر بیتفاوت بماند. بهتر آنست به جای پررنگ سازی نقش ورزش(فوتبال) که در خارج از فضای آموزش رسمی، خیل عظیمی از سینه چاکانش اعم از مطبوعات و رسانههای دیداری و شنیداری و باشگاههای متمکن، ذهن و علاقه دانش آموزان را به سمت آن معطوف کرده و پیامد مثبت اخلاقی و فرهنگی چندانی هم برای جامعه به ارمغان نمیآورند، از ظرفیت های خالی برنامه مدارس مانند پنج شنبه ها برای آشنایی نسل آینده با هنرهای هفت گانه و یا هنرهای صناعی جهت دست یابی به شهروندانی نظم پذیر و نیک اندیش وکاهش انحرافات اجتماعی به خوبی استفاده شود.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر