تشکل های فرهنگیان ، تدبیر و امید و آینده

روی کار آمدن دولت تدبیر و امید باعث شده است تا روزنه های امید در فعالان صنفی – مدنی آموزش و پرورش و نیز سایر حوزه ها گشوده شود .

تشکل های معلمی پس از یک دوره 8 ساله که توام با فضا و فشارهای امنیتی بوده است اکنون جان تازه ای گرفته اند .

در طی این مدت که البته کم نیز نبوده است ، بسیاری از معلمان و فعالان تشکل ها به علل مختلف که به نظر می رسد مهم ترین آن   " ثبات و آینده شغلی  " باشد فاصله خود را از تشکل ها زیاد کردند و همین عامل باعث شد تا میانگین سنی در تشکل ها بالا رود و به جرات می توان گفت که بدنه اصلی تشکل های فرهنگیان را در حال حاضر " بازنشستگان " تشکیل می دهند .

اگر چه انباشت تجربه و دانش به واسطه حضور این عزیزان ، فرصتی مغتنم برای آینده این تشکل هاست ، اما این یک واقعیت است که تشکل ها نیاز به بازسازی ( Refresh ) بدنه و بازبینی مبانی تئوریک خود دارند .

ورود افراد خوش فکر و جوان به هر تشکل باعث پویایی و به روز شدن تشکل ها می شود .

یکی از این ابزارها که البته در هر تشکلی تعریف و تببین شده است ، برگزاری انتخابات است .

خوشبختانه ، مکانیسم انتخابات در هر تشکل مدنی تعریف شده است و از آن جا که فعالیت در این تشکل ها آزادانه و با انتخاب صورت می گیرد ،  بر خلاف سیستم های دولتی ، از رانت ، تبانی و... معمولا خبری نیست !

اگر آموزش و پرورش می خواهد که جایگاه اصلی خود را در توسعه پیدا کرده و منزلت اصلی خود را بیابد ، یکی از مهم ترین ابزارها ، حضور تشکل های فراگیر معلمی با اتاق فکر قوی و به روز در کنار آن است.

تشکل ها ، هیچ گاه رقیب دولت نیستند و در واقع ، از طریق مهندسی مطالبات و منطقی کردن آن ها ، به سیستم رسمی کمک می کنند .

اکنون در جوامع توسعه یافته ، درکنار سیستم رسمی آموزش ، اتحادیه و یا سندیکاهای قوی نیز حضور دارند .

بدون وجود این تشکل ها ، آموزش و پرورش راه به جایی نخواهد برد .

این مقدمه از آن جهت ذکر شد ؛ همان گونه که آموزش و پرورش برای حرفه ای شدن نیاز به نیروهای فکور و پویا دارد ، بهترین نیروهای آموزش و پرورش نیز باید وارد تشکل های معلمی شوند .

ورود این نیروها ، بدنه کارشناسی تشکل ها را تقویت کرده و پس از مدتی ، مدیریت کلان آموزش و پرورش نیز جایگاه این تشکل ها را به رسمیت خواهد شناخت .

پر واضح است که اگر تشکل ها از نیروهای فکری و خلاق خالی باشند ، مدیریت های میانی و کلان آموزش و پرورش نیز این تشکل ها را به بازی نخواهند گرفت و پس از مدتی ، روند فعالیت در این تشکل ها نیز به روزمرگی خواهد افتاد .

برای تحقق چنین امری نه نیاز به درانداختن طرحی نو و تاسیس تشکل ها با عناوین دیگر می باشد و نه خالی کردن تشکل ها از تاریخچه و یا احتمالا نفی تاریخچه خود که هیچ یک از این امور ، منطقی و عقلانی نیستند !

فقط یک راه وجود دارد و آن حضور معلمان خوش فکر ، با انگیزه و توان مند از طریق ساز و کار انتخابات برای ورود به تشکل های فرهنگی است .

پس !

به پیش ...